Öyle bir kazıyayım ki yüzünü göz kapaklarıma...

Öyle bir kazıyayım ki yüzünü göz kapaklarıma...

Hafızama yüzünü öyle bir kazımak istiyorum ki.
Elimdeki bir fotoğrafa bakıp inceliyormuş gibi,
Hatırlayabilmek istiyorum gözlerimi kapattığımda.
Kaşının düzeninden tut güldüğündeki dudaklarının sınırına,
Sakalındaki telinden tut yanağındaki küçük bene kadar.
Hiçbir ayrıntısını unutmadım ki.
Unutamam ki.

Öyle bir kazıyayım ki ömrüm boyunca unutmayım.
Her gözümü kapadığımda gözümün önüne gelsin anında.

Gelsin ki,
Nasıl gerçek dünyadan kaçmak için uykuyu çağırdığımı hatırlayım.
Nasıl uyuyabilmek için geceleri kovaladığımı,
Nasıl bir an önce ay gökyüzündeki yerini alsın diye güneşi kovduğumu…
Hep hatırlayım bunları.

Neden benliğimi umursamayıp kendime yakıştırmadığım şeyler yaptığımı,
Neden sürekli gerçekleri yüzüme çarpan iç sesimi duymazdan geldiğimi,
Neden benim iyiliğimi isteyen insanları görmezden geldiğimi…
Hatırlayım.

Nasıl aynada gördüğüm bu insana dönüştüğümü,
İçimdeki her şeyden habersiz yaşayıp giden çocuğu nasıl öldürmeye çalıştığımı,
Nasıl onun masum sevinçlerini, hayallerini elinden aldığımı,
Gözünden yaşlar akarken o küçük çocuğa nasıl sırtımı döndüğümü hatırlayım.

Yaşadığım dünyamı neden kendime hapishaneye çevirdiğimi,
Pişmanlığı boğazıma yumru gibi tıkanan yaşanmışlıklarımı neden hata diye andığımı,
Tebessümle hatırlamam gereken anılarımın neden düşündükçe ruhuma acımadan bir bıçak daha sapladığını…
Hatırlayım.

Yani geçmişim,
Yüzünü öyle bir kazıyayım ki göz kapaklarıma,
Bana bahşettiğin bu hayatı hiç unutmayım.

YORUM YAP

YORUMLAR